Ik heb twitteren ‘ontdekt’. Ik snap het nog niet helemaal, maar ik vind het nu al superleuk! Ik heb zelfs speciaal een BlackBerry genomen om op elk moment van de dag te kunnen roepen wat ik denk en wat ik om me heen zie gebeuren. Mijn Twits gaan vaak over de fietsers die ik tegen kom onderweg in mijn Smart en waar ik mij kapot aan erger. Het zijn de meest a-sociale weggebruikers die ik ken. Als je te voet bent, probeer dan maar eens het zebrapad van bijvoorbeeld de Beethovenstraat over te steken. Die van de Gerrit van der Veenstraat naar de Albert Heijn. De tram laat me netjes oversteken, snel naderende auto’s staan stil vlak voor het zebrapad, maar daarna, daar waar je het fietspad moet oversteken! Als je leven je niet lief is, moet je eens naar dat zebrapad in Amsterdam toe komen. Het hele zebrapad -trambaan, autoweg- kom je veilig over, tot aan het fietspad. Daar moet je, om niet in het ziekenhuis te belanden, springen, uitwijken, inhouden en dan weer snel doorlopen voor de razendsnelle fietsers, die 'wel even' snel links en rechts en voor en achter jou als voetganger langs scheuren. En dan ook allemaal tegelijk. Zij moeten net zoals auto’s en trams toch ook stoppen voor voetgangers op het zebrapad?! Een hele klaagzang, ik weet het, maar het is echt verschrikkelijk!
Maar goed, twitteren is leuk. Ik doe het de hele dag door. Ik roep gewoon alles wat ik denk. Ik ben geen thema-twitteraar. Zo ben ik vanmiddag gaan hardlopen. Het schijnt dat het plan van de Panorama rond is. En wat is dat voor plan? In verband met de promotie van mijn in April 2010 te verschijnen boek, willen zij dat hun journaliste Mylene de la Haye mij interviewt en daarbij gaat Govert de Roos mij fotograferen als ‘over the top’ Gangsterliefje (wink wink). En nog spannender is: IK KOM OOK OP DE COVER !! Het is niet te geloven, maar het is echt waar. Dat ik zal worden gefotografeerd door Govert de Roos en worden opgemaakt door topvisagiste Yolanda Soniga. En ik heb het niet eens zelf gevraagd (nee, echt niet!). Panorama’s Mylene de la Haye heeft het plan bedacht en mij gevraagd wat ik ervan zou vinden.
Wat ik ervan zou vinden? Wat ik ervan zou vinden? Dat is toch geweldig!! Maar… na 10 seconden huppelen van blijdschap toen ik het had gehoord, sloeg de paniek toe! Wij zijn afgelopen zomervakantie in Amerika geweest en daar ben ik 5 kilo aangekomen. Die kilo’s zijn op bepaalde verkeerde plekken van mijn lichaam gaan zitten en ze gaan niet meer weg. Hoe hard ik ze ook weg jaag, zij blijven zitten waar ze zitten. Zij vinden het klaarblijkelijk heerlijk op die zachte heupen, billen, buik en armen. Ze vertrekken gewoon niet. Ze vertikken het. Komt daar eindelijk de kans van mijn leven voorbij, om door zo’n wereldfotograaf te worden vastgelegd die maar liefst ook gasten als David Bowie, Sade, the Rolling Stones en Grace Jones heeft gefotografeerd en dan heb ik dat! Dat is toch niet leuk?
Dus ik bedacht, ik moet vet verbranden. Ik ga hardlopen! Dat vind ik namelijk zo leuk om te doen (NOT!!). Om voor mezelf het joggen dan in ieder geval zo leuk mogelijk te maken, bedacht ik om zo nu en dan gewoon een Twitje te strooien. Tijdens het rennen ja. En inderdaad, de tijd vloog voorbij en ik was niet eens buiten adem toen ik het thuishonk weer had bereikt.
Hoe dat kwam? Omdat ik alweer honderden meters verder was, voor ik de volgende toets van mijn blackberry had gevonden met mijn vinger. Vanwege het schokken van het rennen plus dat ik nog niet was gewend aan dit nieuwe soort toetsenbord op mijn telefoon. Dan komen de woorden niet zo snel... Je begrijpt hoe de afstand gevorderd was, eer ik een hele zin af had…
Maar dat gaf niets, het leidde me wel goed af van het joggen, waardoor ik me niet bewust was van de vermoeidheid, en dus schoot het rennen lekker op! Overmoedig als ik was geworden na mijn eerste ietwat stoere kreet op Twitter omdat het me aardig af ging: “Hardlopend twitteren. Who's done that before?!” wilde ik nu ook een zakelijke email beantwoorden. Tenslotte ben ik een vrouw en waren dat niet die multitasking creatures? Ging ik al emailend bijna op mijn gezicht! Tijdens de rare hink-stap-sprongen om mijn evenwicht niet te verliezen, keek ik snel om mij heen of iemand mij had gadegeslagen. Ik heb het voorval snel op Twitter gemeld: “Ik ging bijna op mijn bek! Ik dacht dat ik een multitasking woman was.”, en heb me daarna maar gefocused op het hardlopen. Het belangrijkste is toch dat ik die kilo’s moet zien kwijt te raken, voordat Govert de Roos in de aanslag staat met zijn camera… Deze kans komt me aanwaaien, ik mag er dus wel een béétje moeite voor doen! Vind ik.
