Sinds een tijdje loopt het water in onze jacuzzi niet weg. Inmiddels ben ik gewend om die kraan niet meer te gebruiken. Op een dag was ik het toch ‘vergeten’, waardoor ik bij wijze van automatisme mijn hoofd over de rand van het bad hing om mijn haar te wassen. Met mijn haar helemaal nat gespoeld werd ik er plotseling weer aan herinnerd; er bleef namelijk een laagje water liggen. Dat zou een tafereel met de dweil worden, waarmee ik water zou opnemen om er dan mee over te steken naar de douchecabine om het daar uit te wringen. Godsgruwelijke… %$!!#!!! Dat zag ik helemaal niet zitten.
Ik vroeg me af of er misschien een prop rozenblaadjes in de afvoer zou zitten? Dat kon naar mijn idee gemakkelijk, want Keanu lag altijd in bad te bubbelen met van die bruisende badballen en hij koos ook wel eens badballen waar rozenblaadjes in zaten. Het zou mij dus niet verbazen… Nog steeds onhandig met mijn hoofd over die rand hangend probeerde ik het water tóch op de normale manier weg te laten lopen door het putje te 'ontstoppen'. Heel moeilijk propte ik mijn wijs- en middelvinger in het afvoerputje.
‘Gatver!’, dacht ik toen ik een prop voelde, ‘het zijn geen rozenblaadjes, het is een dot haar!! YAK!!’. Het voelde heel snotterig aan; het moest wel een behoorlijke bos zijn, want ik kreeg het niet meteen uit het putje met mijn vingers. Ik probeerde nog dieper in het putje te komen om meer grip te krijgen. 'Yes!' Ik voelde dat ik beet had, haalde de prop uit de put en gooide het meteen in de badkuip (het voelde echt, echt, echt heel goor aan!).
Ik dacht bij mezelf, ‘Uugh, wat vies! Zo'n he-le dikke vieze haardot!' Maar… tiedie diedie tiedie diedie (denk: spannende thriller muziek) wat lag dat er raar bij?! Een fractie van een seconde durfde ik nog lachend te denken dat die dot haar eigenlijk wel op onze Yorkshire Terrier leek als zij onder douche stond en nat was ...
Zo’n spits snuitje, 4 van die pootjes en van die natte lange haartjes in dezelfde kleur… ‘Dat is ook toevallig!’ Terwijl ik het zo neerlegde en aan 'ons-hondje-in-natte-douche-toestand' dacht...
Ik kan je vertellen; die gedachte duurde NIET langer dan een 100ste seconde, want opeens werd het zwart voor mijn ogen. Ik begon te krijsen als een big !! Plotseling had ik door dat die overeenkomst met ons hondje helemaal niet gefantaseerd was. Dit was de gruwelijke waarheid.
Het was zo gelijkend omdat, wat ik met mijn blote vingers uit dat afvoerputje had gevist, namelijk een muis was !! De muis die er al die tijd voor had gezorgd dat het water niet wegstroomde, met zijn snotterige leeggelopen (OMG!!) vieze harige lijfje, waaruit die spitse pootjes en een snuitje uit te voorschijn staken.
Oh, mijn God !! Oh mijn God !! Ik wist niet of ik moest flauwvallen of moest gaan rennen. Of moest ik huilen?? Mijn lichaam bepaalde voor me: ik raakte versteend, weliswaar gepaard met heel veel gekrijs. Nog net kon ik mijn zoon roepen die waarschijnlijk aan de manier waarop ik geluiden maakte al hoorde wat er aan de hand was: ‘Een muis zeker?’ vroeg-ie heel droog. Hij vond het toch wel zielig voor me toen hij me gadesloeg en zag hoe mijn verlamdheid omsloeg naar hysterisch gekrijs en gespring.
Hij keek me aan en het moet er heel debiel uit hebben gezien, want hij schoot in een slappe lach waar hij niet meer uit leek te komen. Uiteindelijk zei hij tussen het lachen door: ‘O, ik moet echt even papa bellen.’
Die hoorde me al krijsen op de achtergrond. Keanu legde aan Marcel uit wat er aan de hand was en beloofde plechtig dat hij die muis in een zak buiten bij het vuil zou leggen. Dat heeft ie gedaan, mijn grote held !
Toen Marcel thuiskwam zei hij knipogend tegen mij: ‘Ik ben echt heel trots op je!! Jij hebt zomaar de verstopping verholpen... ;).
Duh !!
