De werkster zou de volgende dag komen en op de een of andere manier schaam ik me dan altijd nog erger dan anders, voor het feit dat ik zelf niet goed ben in het huishouden. Die confrontatie vind ik gênant, dus wat doe ik altijd als zij komt? Heerlijk genieten van het enorme dubbeleffect dat ze teweeg zou brengen, als ik de zwijnenstal gewoon lekker de zwijnenstal zou laten? Nee.
Ik heb de rare gewoonte om altijd, voordat zij komt, als een bezetene de keuken te boenen, de badkamer te laten glimmen, de kussens van het bankstel op te schudden en alle losse troep op- en in te ruimen. Soms tot diep in de nacht.
Het was weer zover. De werkster kwam de volgende dag en ik was dus weer tot in de nachtelijke uren op mijn eigen manier het huis aan het 'voor'-schoonmaken. Ja, ik vraag het mezelf ook wel eens af. Maar goed, op een gegeven moment dacht ik: "De afwas doe ik morgen wel. Dan kan het 'ochtendspul' er nog bij".
Dus na de ontbijtjesbordjes te hebben ingeruimd met de werkster naast me, sta ik het zakje dat om het afwasblokje heen zit open te pulken. Een ontzettend gepiel waarop zij zegt: “Priscil, ben je nou dat plastic ervan af aan het pulleken?” Ik zeg: “Ja, wat een rotspul he, heb jij ook deze? Die moet ik hierna niet meer.” Zegt zij weer: “Dat moet je er helemaal niet vanaf halen. Dat blokje moet je gewoon met plastic en al in de machine doen en dan lost dat op. Is juist veel gemakkelijker!” en begint te lachen.
“O?!,” zei ik. Wist ik veel! Maar inderdaad, wat een gemak en het werkte fantastisch!! Dus ’s avonds vertel ik Marcel opgetogen over het fenomeen ‘oplosbaar plastic om afwasblokje’.
Laatst vond ik dat de afwas elke dag meer muf ging ruiken. Ik heb toen zo’n citrusdingetje in het rek gehangen. Daarvan gaat de afwas lekker ruiken heb ik geleerd. Normaal is dat ook zo, maar nu vond ik het niet echt helpen. Balen. De afwas werd ook steeds meer dof, dus na een paar dagen geen glanzend, glimmend en fris servies meer te hebben uitgeruimd en best wel een muffe lucht uit die machine te hebben gehad, begon ik zachtjes aan te klagen. En te denken: "Waar kan het toch aan liggen?"
Wij hadden laatst boodschappen gedaan bij de Lidl. Heerlijke winkel, ook als het geen crisistijd is. Ik kocht daar een pak afwasblokjes. Toen ik dit nieuwe pak opende, vroeg ik aan Marcel of deze plasticjes ook om de blokjes heen konden blijven? Hij zei achteloos: “Ja hoor” en natuurlijk geloofde ik hem. Op een gegeven moment stond ik kletsend met mijn zoon de afwas uit te ruimen en ontdekte achter, onderin de afwasmachine een hele berg met afwasblokjes. Met het plastic er nog om heen. Dit pak van de Lidl was duidelijk niet van het soort met oplosbaar plastic. Dit verklaarde alles!
