Gangsterliefje | Glamour your life!

Ik heb twitteren ‘ontdekt’. Ik snap het nog niet helemaal, maar ik vind het nu al superleuk! Ik heb zelfs speciaal een BlackBerry genomen om op elk moment van de dag te kunnen roepen wat ik denk en wat ik om me heen zie gebeuren. Mijn Twits gaan vaak over de fietsers die ik tegen kom onderweg in mijn Smart en waar ik mij kapot aan erger. Het zijn de meest a-sociale weggebruikers die ik ken. Als je te voet bent, probeer dan maar eens het zebrapad van bijvoorbeeld de Beethovenstraat over te steken. Die van de Gerrit van der Veenstraat naar de Albert Heijn. De tram laat me netjes oversteken, snel naderende auto’s staan stil vlak voor het zebrapad, maar daarna, daar waar je het fietspad moet oversteken! Als je leven je niet lief is, moet je eens naar dat zebrapad in Amsterdam toe komen. Het hele zebrapad -trambaan, autoweg- kom je veilig over, tot aan het fietspad. Daar moet je, om niet in het ziekenhuis te belanden, springen, uitwijken, inhouden en dan weer snel doorlopen voor de razendsnelle fietsers, die 'wel even' snel links en rechts en voor en achter jou als voetganger langs scheuren. En dan ook allemaal tegelijk. Zij moeten net zoals auto’s en trams toch ook stoppen voor voetgangers op het zebrapad?! Een hele klaagzang, ik weet het, maar het is echt verschrikkelijk!

Maar goed, twitteren is leuk. Ik doe het de hele dag door. Ik roep gewoon alles wat ik denk. Ik ben geen thema-twitteraar. Zo ben ik vanmiddag gaan hardlopen. Het schijnt dat het plan van de Panorama rond is. En wat is dat voor plan? In verband met de promotie van mijn in April 2010 te verschijnen boek, willen zij dat hun journaliste Mylene de la Haye mij interviewt en daarbij gaat Govert de Roos mij fotograferen als ‘over the top’ Gangsterliefje (wink wink). En nog spannender is: IK KOM OOK OP DE COVER !! Het is niet te geloven, maar het is echt waar. Dat ik zal worden gefotografeerd door Govert de Roos en worden opgemaakt door topvisagiste Yolanda Soniga. En ik heb het niet  eens zelf gevraagd (nee, echt niet!). Panorama’s Mylene de la Haye heeft het plan bedacht en mij gevraagd wat ik ervan zou vinden.

Wat ik ervan zou vinden? Wat ik ervan zou vinden? Dat is toch geweldig!! Maar… na 10 seconden huppelen van blijdschap toen ik het had gehoord, sloeg de paniek toe! Wij zijn afgelopen zomervakantie in Amerika geweest en daar ben ik 5 kilo aangekomen. Die kilo’s zijn op bepaalde verkeerde plekken van mijn lichaam gaan zitten en ze gaan niet meer weg. Hoe hard ik ze ook weg jaag, zij blijven zitten waar ze zitten. Zij vinden het klaarblijkelijk heerlijk op die zachte heupen, billen, buik en armen. Ze vertrekken gewoon niet. Ze vertikken het. Komt daar eindelijk de kans van mijn leven voorbij, om door zo’n wereldfotograaf te worden vastgelegd die maar liefst ook gasten als David Bowie, Sade, the Rolling Stones en Grace Jones heeft gefotografeerd en dan heb ik dat! Dat is toch niet leuk?

Dus ik bedacht, ik moet vet verbranden. Ik ga hardlopen! Dat vind ik namelijk zo leuk om te doen (NOT!!). Om voor mezelf het joggen dan in ieder geval zo leuk mogelijk te maken, bedacht ik om zo nu en dan gewoon een Twitje te strooien. Tijdens het rennen ja. En inderdaad, de tijd vloog voorbij en ik was niet eens buiten adem toen ik het thuishonk weer had bereikt.

Hoe dat kwam? Omdat ik alweer honderden meters verder was, voor ik de volgende toets van mijn blackberry had gevonden met mijn vinger. Vanwege het schokken van het rennen plus dat ik nog niet was gewend aan dit nieuwe  soort toetsenbord op mijn telefoon. Dan komen de woorden niet zo snel... Je begrijpt hoe de afstand gevorderd was, eer ik een hele zin af had…

Maar dat gaf niets, het leidde me wel goed af van het joggen, waardoor ik me niet bewust  was van de vermoeidheid, en dus schoot het rennen lekker op! Overmoedig als ik was geworden na mijn eerste ietwat stoere kreet op Twitter omdat het me aardig af ging: “Hardlopend twitteren. Who's done that before?!” wilde ik nu ook een zakelijke email beantwoorden. Tenslotte ben ik een vrouw en waren dat niet die multitasking creatures? Ging ik al emailend bijna op mijn gezicht! Tijdens de rare hink-stap-sprongen om mijn evenwicht niet te verliezen, keek ik snel om mij heen of iemand mij had gadegeslagen. Ik heb het voorval snel op Twitter gemeld: “Ik ging bijna op mijn bek! Ik dacht dat ik een multitasking woman was.”, en heb me daarna maar gefocused op het hardlopen. Het belangrijkste is toch dat ik die kilo’s moet zien kwijt te raken, voordat Govert de Roos in de aanslag staat met zijn camera… Deze kans komt me aanwaaien, ik mag er dus wel een béétje moeite voor doen! Vind ik.

De werkster zou de volgende dag komen en op de een of andere manier schaam ik me dan altijd nog erger dan anders, voor het feit dat ik zelf niet goed ben in het huishouden. Die confrontatie vind ik gênant, dus wat doe ik altijd als zij komt? Heerlijk genieten van het enorme dubbeleffect dat ze teweeg zou brengen, als ik de zwijnenstal gewoon lekker de zwijnenstal zou laten?  Nee.

Ik heb de rare gewoonte om altijd, voordat zij komt, als een bezetene de keuken te boenen, de badkamer te laten glimmen, de kussens van het bankstel op te schudden en alle losse troep op- en in te ruimen. Soms tot diep in de nacht.

Het was weer zover. De werkster kwam de volgende dag en ik was dus weer tot in de nachtelijke uren op mijn eigen manier het huis aan het 'voor'-schoonmaken. Ja, ik vraag het mezelf ook wel eens af. Maar goed, op een gegeven moment dacht ik: "De afwas doe ik morgen wel. Dan kan het 'ochtendspul' er nog bij".

Dus na de ontbijtjesbordjes te hebben ingeruimd met de werkster naast me, sta ik het zakje dat om het afwasblokje heen zit open te pulken. Een ontzettend gepiel waarop zij zegt: “Priscil, ben je nou dat plastic ervan af aan het pulleken?” Ik zeg: “Ja, wat een rotspul he, heb jij ook deze? Die moet ik hierna niet meer.” Zegt zij weer: “Dat moet je er helemaal niet vanaf halen. Dat blokje moet je gewoon met plastic en al in de machine doen en dan lost dat op. Is juist veel gemakkelijker!” en begint te lachen.

“O?!,” zei ik. Wist ik veel! Maar inderdaad, wat een gemak en het werkte fantastisch!! Dus ’s avonds vertel ik Marcel opgetogen over het fenomeen ‘oplosbaar plastic om afwasblokje’.

Laatst vond ik dat de afwas elke dag meer muf ging ruiken. Ik heb toen zo’n citrusdingetje in het rek gehangen. Daarvan gaat de afwas lekker ruiken heb ik geleerd. Normaal is dat ook zo, maar nu vond ik het niet echt helpen. Balen. De afwas werd ook steeds meer dof, dus na een paar dagen geen glanzend, glimmend en fris servies meer te hebben uitgeruimd en best wel een muffe lucht uit die machine te hebben gehad, begon ik zachtjes aan te klagen. En te denken: "Waar kan het toch aan liggen?"

Wij hadden laatst boodschappen gedaan bij de Lidl. Heerlijke winkel, ook als het geen crisistijd is. Ik kocht daar een pak afwasblokjes. Toen ik dit nieuwe pak opende, vroeg ik aan Marcel of deze plasticjes ook om de blokjes heen konden blijven? Hij zei achteloos: “Ja hoor” en natuurlijk geloofde ik hem. Op een gegeven moment stond ik kletsend met mijn zoon de afwas uit te ruimen en ontdekte achter, onderin de afwasmachine een hele berg met afwasblokjes. Met het plastic er nog om heen. Dit pak van de Lidl was duidelijk niet van het soort met oplosbaar plastic. Dit verklaarde alles!

Sinds een tijdje loopt het water in onze jacuzzi niet weg. Inmiddels ben ik gewend om die kraan niet meer te gebruiken. Op een dag was ik het toch ‘vergeten’, waardoor ik bij wijze van automatisme mijn hoofd over de rand van het bad hing om mijn haar te wassen. Met mijn haar helemaal nat gespoeld werd ik er plotseling weer aan herinnerd; er bleef namelijk een laagje water liggen. Dat zou een tafereel met de dweil worden, waarmee ik water zou opnemen om er dan mee over te steken naar de douchecabine om het daar uit te wringen. Godsgruwelijke… %$!!#!!!  Dat zag ik helemaal niet zitten.

Ik vroeg me af of er misschien een prop rozenblaadjes in de afvoer zou zitten? Dat kon naar mijn idee gemakkelijk, want Keanu lag altijd in bad te bubbelen met van die bruisende badballen en hij koos ook wel eens badballen waar rozenblaadjes in zaten. Het zou mij dus niet verbazen… Nog steeds onhandig met mijn hoofd over die rand hangend probeerde ik het water tóch op de normale manier weg te laten lopen door  het putje te 'ontstoppen'. Heel moeilijk propte ik mijn wijs- en middelvinger in het afvoerputje.

‘Gatver!’, dacht ik toen ik een prop voelde, ‘het zijn geen rozenblaadjes, het is een dot haar!! YAK!!’. Het voelde heel snotterig aan; het moest wel een behoorlijke bos zijn, want ik kreeg het niet meteen uit het putje met mijn vingers. Ik probeerde nog dieper in het putje te komen om meer grip te krijgen. 'Yes!' Ik voelde dat ik beet had, haalde de prop uit de put en gooide het meteen in de badkuip (het voelde echt, echt, echt heel goor aan!).

Ik dacht bij mezelf, ‘Uugh, wat vies! Zo'n he-le dikke vieze haardot!' Maar… tiedie diedie tiedie diedie (denk: spannende thriller muziek) wat lag dat er raar bij?! Een fractie van een seconde durfde ik nog lachend te denken dat die dot haar eigenlijk wel op onze Yorkshire Terrier leek als zij onder douche stond en nat was ...

Zo’n spits snuitje, 4 van die pootjes en van die natte lange haartjes in dezelfde kleur… ‘Dat is ook toevallig!’ Terwijl ik het zo neerlegde en aan 'ons-hondje-in-natte-douche-toestand' dacht...

Ik kan je vertellen; die gedachte duurde NIET langer dan een 100ste seconde, want opeens werd het zwart voor mijn ogen. Ik begon te krijsen als een big !! Plotseling had ik door dat die overeenkomst met ons hondje helemaal niet gefantaseerd was. Dit was de gruwelijke waarheid.

Het was zo gelijkend omdat, wat ik met mijn blote vingers uit dat afvoerputje had gevist, namelijk een muis was !! De muis die er al die tijd voor had gezorgd dat het water niet wegstroomde, met zijn snotterige leeggelopen (OMG!!) vieze harige lijfje, waaruit die spitse pootjes en een snuitje uit te voorschijn staken.

Oh, mijn God !! Oh mijn God !! Ik wist niet of ik moest flauwvallen of moest gaan rennen. Of moest ik huilen?? Mijn lichaam bepaalde voor me: ik raakte versteend, weliswaar gepaard met heel veel gekrijs. Nog net kon ik mijn zoon roepen die waarschijnlijk aan de manier waarop ik geluiden maakte al hoorde wat er aan de hand was: ‘Een muis zeker?’ vroeg-ie heel droog. Hij vond het toch wel zielig voor me toen hij me gadesloeg en zag hoe mijn verlamdheid omsloeg naar hysterisch gekrijs en gespring.

Hij keek me aan en het moet er heel debiel uit hebben gezien, want hij schoot in een slappe lach waar hij niet meer uit leek te komen. Uiteindelijk zei hij tussen het lachen door: ‘O, ik moet echt even papa bellen.’

Die hoorde me al krijsen op de achtergrond. Keanu legde aan Marcel uit wat er aan de hand was en beloofde plechtig dat hij die muis in een zak buiten bij het vuil zou leggen. Dat heeft ie gedaan, mijn grote held !

Toen Marcel thuiskwam zei hij knipogend tegen mij: ‘Ik ben echt heel trots op je!! Jij hebt zomaar de verstopping verholpen... ;).

Duh !!